Nie rozumiem.
Mówiłem, że jest więcej dla nas wart żywy niż martwy.
- Niby dla kogo? - Tego nie mogę powiedzieć.
Rząd zawarł układ z Carlosem Mejią,
człowiekiem, który mnie zastrzelił z zimną krwią.
Tak.
- I ty na to pozwoliłeś? - Nie miałem wyboru, Cali.
Nie miałeś wyboru? To do ciebie niepodobne.
- Mills. - Przyjeżdżaj.
- Co się dzieje? - Powiem, jak się zjawisz.
- Nie, mów zaraz. - Przenoszą Mejię.
Muszę kończyć.
Ruszaj.
Kontakt z NSA, NRO, Langley czy kimkolwiek,
kto jak najszybciej da nam satelitę.
- Co? - Mówią, że FBI
przejmuje dowodzenie. Oddajemy im Mejię i to dla nas koniec.
- Kto tak mówi? Nie musisz odpowiadać. - Biały Dom.
- Wcześnie wstałeś. - Przepraszam, nie chciałem cię obudzić.
Wiesz, gdzie jest przykrywka?
- Wymyta. - Dzięki.
Mam pilne spotkanie w biurze. Problem komputerowy. Dzwonił Bob Landers.
- Zrobić coś do jedzenia? - Nie, kupię bajgla po drodze.
- W porządku. - Nie, weź owoce.
Jasne.
George Salt, czy właśnie przewróciłeś oczami?
- Nie. - A tak, wewnątrz.
Co próbujesz mi powiedzieć?
Że cię kocham i chcę, byś żył wiecznie.
Ja też cię kocham.
No to jeszcze jeden dobry całus na drogę.
- Proszę. - Do zobaczenia wieczorem.
Jedź ostrożnie, skarbie.
Dostaliśmy rozkaz przekazania Carlosa Mejii w ręce FBI.
Ponieważ ktoś w Meksyku dowiedział się, że go mamy.
- I chcą go z powrotem. - Czyli oddamy go tak po prostu?
Zaraz, skąd się dowiedzieli, że go mamy?
- Jeszcze nie wiem. - Czy ktoś wiedział, oprócz nas?
- Nie, nikt nie wiedział. - Czyli to wyszło od nas.
Naruszono przepisy bezpieczeństwa.
Być może tak się stało. To prawdopodobne.
Nie możemy na to pozwolić.
Sugerujesz, żeby
wpakować Mejii kulkę w głowę, póki go mamy?
Jasne. A może lepiej dać Meksykowi trochę więcej miejsc pracy?
A jeśli to kartel pociąga za sznurki?
- Meksykańskiego rządu? - A to niby niemożliwe?
Przesadzasz, bo nie chcesz, by zabójca twojej siostry
wymknął ci się z rąk. Co zresztą świetnie rozumiem.
Czuję to, brachu, ale tu mamy naprawdę związane ręce.
Gdzie i kiedy oddajemy go służbom federalnym?
Nadal czekamy na instrukcje z Quantico.
- Dostaniemy je w ciągu doby. - To śmierdzi kartelem.
- I tu się chyba nie myli. - Prawda, chyba ma rację.
Dobrze, no to zapytam raz i tylko raz jeden.
Czy ktoś z tu obecnych kiedykolwiek, pod jakimkolwiek pozorem
powiedział komuś jeszcze o naszym aresztowaniu Carlosa Mejii?
- Wejdź. - Byłam na śniadaniu z klientem.
Przyjechałam jak najszybciej. Co się dzieje?
- O co chodzi? - Mówiłaś komuś o Carlosie Mejii?
- Co? - Szybciej, nie ma czasu.
- Muszę wiedzieć... - Co o Carlosie Mejii?
- Cokolwiek wspomniałem. - Nie, nie mówiłam.
- Na pewno? - Tak. Bryan, ja nigdy...
- Skądś się dowiedzieli. - Kto taki? I o czym?
- Meksykański rząd. - Zaraz, powoli...
Pewnie też i kartel.
Uważasz, że to ja? Że coś powiedziałam?
Może jakoś przypadkiem?
- Na przykład u fryzjera? - Nie o to mi chodziło.
Myślałam, że się rozumiemy i szanujemy.
Nie.
Myślałam, że to coś znacznie więcej.
Jestem jedyna, która rozumie, przez co przeszedłeś
przez tego potwora, Mejię.
A ty mnie oskarżasz o zdradę?
- Nie o zdradę, ale... - No to o co?
Musiałem zapytać, Asha.
I nie mów, że nie rozumiesz.
Nic nie rozumiem i jestem wkurzona.
Od razu podejrzewasz mnie. W pracy też wiedzieli.
Oni żyją z sekretów.
Ufasz im bardziej niż mnie.
Ufam, że mi powiesz prawdę.
Przyjrzyj się temu miejscu.
Wszędzie zamki i kamery.
Czyli podejrzewasz, że ktoś może cię śledzić.
Ale jak dzieje się coś złego, to mnie wskazujesz palcem?
Skąd wiesz, że ktoś się nie włamał?
Rozważyłeś taką możliwość?
KAMERA MONITORINGU
- Boże, co to takiego? - To pluskwa.
Pewnie jedna z wielu. Obserwują nas.
- Kto? - Mejia. Jego ludzie.
Teraz się naprawdę boję.
- Chyba... już sobie pójdę. - Asha, nie.
- Przepraszam, że cię podejrzewałem. - To zaszło za daleko, Bryan.
Nie wiem, kim jesteś ani co robisz.
- Wiesz, znasz mnie. - Nie.
Ja już nie mogę. Przepraszam.
Ja...
Nie czuję się tu bezpieczna.
I nie znam cię.
Nigdy mi nie zaufałeś.
Pracuję dla rządowej organizacji wywiadowczej.
Podlegamy bezpośrednio prezydent.
Pani prezydent?
Naszym zadaniem jest utrzymanie bezpieczeństwa wszelkimi sposobami.
- Kto o tym wie? - Tylko ludzie z pracy...
I teraz ty.
Salt.
Marie...
- Marie, jesteś tam? - George?
Posłuchaj uważnie. Mamy twojego męża.
Chcesz, żeby żył?
- Czy chcesz, żeby żył? - Co? Tak, tak.
To zrobisz dokładnie tak, jak ci każemy.
Albo George umrze.
CENTRUM WALKI NAZIEMNEJ
Jutro, o 4.40, FBI i ODNI
opuszczą ten zakład z Carlosem Mejią
i przetransportują go do więzienia Lee w Pennington Gap, w Wirginii.
Musimy zakładać, że możliwość zasadzki bądź przejęcia jest wysoka.
Stąd transport do więzienia nastąpi w etapach.
Ostatni to podróż pojazdami
utajnioną trasą o utajnionej godzinie.
Zarządza FBI, ODNI zapewnia wsparcie
i zabezpieczenie.
Wicedyrektor FBI, Martello, dowodzi obecnie całą akcją.
Trasa będzie prowadzić lokalnymi drogami.
Jako że zadanie jest ściśle tajne,
nie powiadomiono miejscowej ani stanowej policji.
Mamy to trzymać w najgłębszej tajemnicy.
Sprawnie i efektywnie.
Jeśli są pytania, proszę je zadawać agentce specjalnej
odpowiedzialnej za operację, Marie Salt.
- Partnerko. - Walt.
- Wszystko dobrze? - Tak, a dlaczego?
- Jesteś jakoś nietypowo... - Zachowuję spokój, co i tobie radzę.
- Wszystko dobrze. - Przyjąłem.
- Kontrola broni za 10 minut. - Będę, dziękuję.
Agentko Salt, jestem Bryan Mills. Masz minutę?
Wiem, kim jesteś. Znam akta.
To powinnaś też wiedzieć, że uważam to za sztuczkę kartelu, by uwolnić Mejię.
- Na podstawie czego? - Nie bardzo wiem, ale znam Mejię.
- Spróbują go uwolnić. - Cenię sobie twoją troskę,
ale wszystko dokładnie sprawdziliśmy. Nie ma śladu kartelu.
Bo go nie odkryliśmy.
Pewnie mają tu kogoś, kto nas obserwuje.
Mills, wzięłam najlepszych agentów.
Wy daliście swoich. Jesteśmy gotowi na wszelkie...
- Chcę znać układ konwoju... - Będzie gotowe...
- i mapy trasy. - jutro rano.
Możemy coś zmienić.
ODNI ma wspomagać tu FBI, a nie odwrotnie.
Rozumiem, ale mamy pewne zaszłości z aresztantem.
I dlatego już za niego nie odpowiadacie.
Gdybyście działali właściwie, nie przenosilibyśmy go.
Gdybyśmy działali wedle protokołu, nie złapalibyśmy go.
Może powinieneś sobie to odpuścić.
- Chcę być z nim w wozie. - Nie, nie.
Rozumiem, że jest tu dużo osobistych zaszłości.
Posłuchaj.
- Musisz mi ufać, specjalna agentko Salt. - Nie, to ty musisz mi zaufać.
Słuchaj rozkazów.
Ty odjeżdżasz.
Wracam do biura. Stamtąd będę wszystko monitorować.
Musisz to odwołać.
O ile nie ma zagrożenia, nic nie możesz zrobić.
Sami jesteśmy zagrożeniem. Popełniamy wszystkie możliwe błędy.
Marie Salt to ceniona agentka. Jedna z najlepszych w fachu.
Nie bierze tego wystarczająco poważnie.
Masz rozkaz jedynie wspierać.
Rozumiesz, co to znaczy?
Nie będę się tylko przyglądał,
kiedy robimy dokładnie to, czego chce kartel.
Wiesz, że chcą, żebyśmy przenieśli Mejię, żeby mogli go odbić.
To tylko teoria, Bryan.
Ja muszę grać kartami, które mi rozdano.
To załatw mi z nim widzenie.
Niech mi będzie wolno zrobić coś na wszelki wypadek.
- Jezu! Mój Boże. - W porządku?
To damska łazienka, Walt.
Powiesz mi, co się dzieje?
- Coś mi zaszkodziło. - Zjadłaś coś niedobrego.
- Teraz już lepiej, dziękuję. - A co zjadłaś?
- O co ci chodzi? - Znam cię, Marie.
I wiem, że coś jest nie tak.
I wiesz, że wyciągnę to z ciebie prędzej czy później.
Jagnięcina mi nie podeszła.
Teraz już sobie pójdziesz? Dasz mi odrobinę prywatności?
Zrobisz dokładnie... Zrobisz dokładnie tak, jak ci każemy.
Albo George umrze.
Jak się masz, Bryan?
Chcę, żebyś wiedział...
że cokolwiek to jest...
cokolwiek kombinujesz...
ja to powstrzymam.
Mogę ci coś powiedzieć?
Podejdź bliżej.
To sprawa osobista.
Prywatna.
Wiesz, że...
zawsze to było między tobą a mną.
I nie chodziło o nikogo innego.
Jedno wiem na pewno...
Nie spocznę, póki mój syn,
którego ty zabiłeś, nie zostanie pomszczony.
A ty z kolei nie możesz...
i nie odpuścisz pomsty za swoją siostrę.
Wiesz, że...
kiedy wystrzeliłem pierwszy pocisk, spojrzała na mnie z zaskoczeniem.
Jakbym był jakimś przypadkowym gościem z pistoletem.
Więc jej powiedziałem, że to za jej brata i jego grzechy.
I wtedy dopiero...
zrozumiała.
Widziałem to w jej oczach.
Wtedy wystrzeliłem drugą kulę.
- Jesteś tchórzem. - Zawiodłeś ją, Bryan.
I jak się z tym czujesz?
Twoje życie się skończyło, kiedy zabrałeś jej życie.
Zawsze będziesz moim więźniem.
- Agentka Salt. - Mów ciszej.
Dziękuję za spotkanie.
- Znalazłaś problem? - Tak, to ja.
- Jak to? - Mam dla ciebie ważną informację.
Porwali mojego męża.
Mam zawieźć Mejię na lotnisko, skąd zabiorą go samolotem.
Jeśli nie, zabiją mojego męża. Ty wiesz, że to zrobią.
- Musisz iść do Martello. - Nie, obserwują mnie.
- Mnie też obserwują. - Dlatego cię ucięłam.
Mogłaś pójść do Hart czy kogoś.
- Dlaczego ja? - Bo ty wiesz.
Wiesz, z kim mamy do czynienia.
Tak.
Wiem.
Proszę, odzyskaj mojego męża.
Chcą, żeby Salt zawiozła Mejię na lotnisko.
Zamierzają go stamtąd zabrać o 14.00.
Jeśli odwołamy transport, mąż Salt zginie.
Jak pójdziemy z tym dalej, niewiele zyskujemy.
Sama mówiłaś, że to zasłużona agentka.
Poświęciła służbie całe życie.
Złapanie Mejii kosztowało wiele istnień i tysiące godzin pracy.
Jak go tam dostarczymy, możemy wszystko stracić.
I niczyja sytuacja osobista tego nie usprawiedliwia.
Znamy ich plany, więc niech Salt kontynuuje.
Niech kartel myśli, że idzie, jak planowali.
Zawieźmy Mejię do miejsca wymiany, jeśli tak trzeba.
I poszukajmy George'a.
Jak go znajdziemy, zabieramy Mejię.
John, chcesz coś wtrącić?
Zgadzam się z Bryanem. I dlatego tu jestem.
Bierzesz Mejię, z Davem i Remem.
Nie spuszczajcie go z oka.
Bryan i Scott, wy dwaj macie znaleźć George'a Salta.
O której ląduje samolot kartelu?
Za sześć godzin.
CENTRUM WALKI NAZIEMNEJ
Słuchajcie.
Nasi koledzy z ODNI i ja jedziemy z Mejią.
Zespół FBI będzie w SUV-ie z tyłu.
Myślałem, że FBI przewozi Mejię.
Chcę, żebyście się skupili na możliwym zagrożeniu z zewnątrz.
Niech oni go niańczą.
Przecież to my mamy tu rządzić.
- Nie pozwól im się przepychać. - Nie robią tego.
Gotowi?
Dalej.
George Salt wyszedł do pracy wczoraj rano
na pilne spotkanie w sprawie czegoś sprzętowego.
Weszliśmy na jego komórkę. Bob Landers, wiceprezes firmy,
wezwał go na 7 rano.
Obaj, Landers i George Salt, ukończyli MIT.
Wcześniej nic nie ma. Żadnych sporów ani nic takiego.
Innymi słowy, nie mamy nic.
- A co z porywaczami? - Kilku świadków
widziało furgonetkę na parkingu około 6.25.
- To mamy z kamery, i nic więcej. - Nie widać ani kierowcy, ani tablic.
Czyli to typowe porwanie.
Wiedzieli, gdzie są kamery.
- I gdzie będzie George Salt. - Do Salt dzwonili z jednorazówki.
A ten Bob o której pojawił się w biurze?
- O 7.20. - Spóźnił się 20 minut.
Na nagłe spotkanie? Bob Landers go wystawił.
- Chcę się zobaczyć z Bobem Landersem. - Teraz ma naradę.
- Ucieka. - Miłego dnia życzę.
Wiemy, że wystawiłeś George'a Salta.
Kazałeś mu przyjść, a spotkania nie było.
Mówili, że jak ludzie będą pytać, to żebym nic nie mówił.
Bo jak tak, zabiją mnie. I George'a.
- Proszę, oni obserwują. - Kto taki?
- Dokładnie nie wiem, ale tak jest. - Nikt cię tu nie widział.
Wy nie rozumiecie.
Musimy się śpieszyć, zanim ktoś cię naprawdę zobaczy.
- Gdzie masz wóz? - Zaparkowany na ulicy.
Idź do wozu. Spokojnie. Jakbyś miał jechać na spotkanie.
Pojedziesz pod 1220 na Summer Street. Zaparkuj na czwartym poziomie.
My tam będziemy.
Wzięlibyśmy cię, ale jak nas zobaczą, będzie kiepsko dla George'a.
No to maszeruj.
Powoli.
Tylko spokojnie. Miałeś z nikim nie rozmawiać.
Nic nie powiedziałem, przysięgam.
Mam go. Na rogu dziewiątej.
- Agenci federalni! - Rzuć broń!
- Odsuń się! - Puść go.
Sierra, tu Victor. Strzał do podejrzanego.
Strzelec jest w czarnym SUV-ie
i jedzie na zachód po Patton.
A podejrzany?
Nie żyje. Powtarzam, nie żyje.
- Riley. - Musisz sprawdzić telefon.
Daj mi ostatnie 10 numerów, na które dzwoniono.
Już ci przesyłam numer.
Mówi Hart.
Jakieś wieści?
Mamy parę tropów.
Coś jeszcze? Możliwą lokalizację?
Nie.
Jeszcze nie.
- Jesteś tam? - Tak.
Za pięć minut dojedziesz do wyznaczonego punktu.
Gotowi?
Czy ty...
Czy myślałaś, że już nigdy więcej nie zobaczysz jedynej osoby,
którą w życiu kochałaś?
Marie, robimy wszystko, by odnaleźć George'a.
- Wszystko, co w naszej mocy. - Dobra.
Wyznaczony punkt za moment, zrozumiałam.
- Mówi Salt. - Powiedziałaś im.
Miałaś nie mówić nikomu. Popatrz na swój telefon.
Marie, co się dzieje? Pomocy! Pomóż...
NUMER NIEZNANY
- Macie coś? - Już nie mamy podejrzanego.
Zabili go, nim zaczął gadać.
Nie wolno mi było ci ufać.
- Salt, co? - Ty.
- Zabiją go. - Nie, póki masz Mejię.
Obiecałeś. Obiecałeś, że nikomu nie powiesz.
- Coś ty narobił? - Coś już mamy.
- Musisz mi zaufać. - On umrze, prawda?
Jestem twoją jedyną szansą.
- Jeśli on umrze, to ja... chyba nie... - Nie pozwolę na to.
Nie mamy zbyt wiele czasu, więc muszę się rozłączyć.
Riley sprawdziła 10 połączeń na komórce zabitego gościa.
Siedem było na numer telefonu w pasażu w Arlington.
Nie wezmą go do pasażu.
Za dużo ludzi i kamer.
Nie o ten chodzi.
Ci nie dostali pozwolenia od miasta i dalej są starym magazynem.
Zbliżają się do wyznaczonego punktu.
Daj podgląd.
Wysiadł wóz! Wysiadł wóz!
- Coś tu nie jest w porządku. - Jedź.
- Dave i ja zajmiemy się Mejią. - Chodźmy.
W porządku?
Tak. Ktoś jest ranny?
- Co się stało? - Nie wiem.
Zablokowało kierownicę i zjechał z drogi.
- Możesz go uruchomić? - Nie da się.
Już nie pojedzie.
Dzwonię do Martello.
- Cisza radiowa. - Ma rację.
Nie chcemy wydać naszej pozycji.
- Powinnaś z nim pogadać. - Jenkins...
- Żeby było bezpiecznie. - Jenkins. Ja się zajmę Martello.
Ty chodź ze mną, a reszta niech zostanie i czeka tu na pomoc.
Wchodzimy w domniemane miejsce. Pełne pogotowie.
- Co się dzieje? - Nic.
Skuj go.
- Marie, co ty wyprawiasz? - Przykro mi,
ale kartel ma George'a.
Muszę cię z tego wyłączyć dla twojego własnego dobra.
Upewnij się, że pozostali nigdzie nie zadzwonią.
Jenkins pojedzie z nami.
Punkt wymiany jest tutaj.
- Samolot za 15 minut. - Szesnaście.
Mam na radarze samolot. Musisz to zobaczyć.
Wiatr przyśpieszył ich przylot. Samolot wyląduje za sześć.
Daj mi Bravo.
Tak.
Macie trzy minuty, a potem biorę Mejię.
- Odwołuję całą akcję. - Nie.
Jesteśmy na miejscu.
Sytuacja uległa zmianie. Macie tylko trzy minuty.
Dobra, zaczekajcie.
Zero, tu Alpha.
Właśnie dojeżdżamy.
Zrozumiałem.
Bardzo kochasz swojego męża.
- Prawda? - Nie gadaj do mnie.
Tylko ja go mogę ocalić.
Wsadź mnie na ten samolot, a znowu go zobaczysz.
Daję ci słowo.
Tak.
Rozumiem. W pogotowiu.
- Hart każe wziąć Mejię. - Nie, tak nie wolno.
- Lądowanie za cztery minuty. - Daj mi Hart.
- Spotkamy się, coś... - Oni nas przejrzą.
Zarobimy trochę czasu. Musimy spróbować. Będą negocjować.
- Nie puścimy go. - Mój mąż to dobry człowiek.
Nie wolno tak zrobić.
Zobaczą, że oszukujemy i zabiją George'a.
Już czas. Nie tylko on jest zagrożony. Ty też.
No i FBI. Wykażmy trochę rozsądku.
Nie zostawię tak swojego męża.
Salt, przecież jesteś agentką federalną.
Nie negocjujemy z terrorystami.
Przykro mi, ale przecież to wiesz.
Koniec misji.
Zwijamy się.
Nie pozwól, żeby twój mąż dla nich zginął.
Czas jechać. Salt, wsiadaj do wozu.
Sama wydostanę George'a.
Salt, przestań. Pomyśl, co robisz.
Namierz ją.
Chodzi o Salt. Ma Mejię.
Mamy problem.
Chcę żywego Mejię. Wszyscy pozostali się nie liczą.
Oddajcie mi męża. Bo go załatwię.
Oddajcie mi męża.
Jak nie, załatwię go.
Myślicie, że nie? Zrobię to.
Rzuć broń.
Dawaj nam Mejię,
bo wsadzimy twojemu mężowi kulkę w łeb, i to zaraz.
Rzuć, mówię.
Zero, Bravo. Odbiliśmy zakładnika.
Powtarzam, mamy zakładnika.
George, mamy go.
Jest bezpieczny. Żyje.
Wierzysz w to? Zawsze kłamią.
Naprawdę go ma!
- Salt, twój mąż jest cały! - Spytaj go...
Spytaj, co jedliśmy w dniu wesela.
Nie mieliście wesela. Uciekliście.
Smażone małże na plaży.
Salt. Mam cię, mam.
Gdzie jest Mejia?
Chcę porozmawiać z żoną. Nic jej nie jest?
Nic. Szczęściarz z ciebie.
Mills.
Mejia uciekł.
Daj mi helikopter.
Lekarz mówił, że sześć tygodni.
- W końcu posiedzę trochę w domu. - Ja też.
Pewnie mnie zawieszą.
- Przykro mi. - A mnie nie.
Będziemy tylko we dwoje.
- Kocham cię. - Ja ciebie też.
Muszę kończyć.
Mills.
- Chciałam... - Potrzebny mi wóz.
- Co się dzieje? - Natychmiast.
Donnie, przyprowadź wóz.
- Skąd wiesz, gdzie on jest? - Ma pluskwę.
- Chcę, żeby umarł. - Wiem.
Wszystkie oddziały: podejrzany jest uzbrojony i niebezpieczny.
Kontrolować wszystkie kluczowe miejsca do odwołania.
Stan wysokiej gotowości.
Powtarzam, wysoka gotowość.
Mam namiary z telefonu.
Powiedz mi, że jest coś, co prowadzi do Mejii.
Możliwe. Niejaka Elena Morales.
Dorastała w Meksyku. W San Cristobal de las Casas.
Tym samym mieście co Mejia.
- Adres? - 26 Tivoli.
College Park.
Witam. Mamy pani dywan.
- Gdzie go pani chce? - Chyba pomyliliście adres.
- Nie, 28 Tivoli. - Tak, ale to nie jest mój...
Elena!
Ręce.
Wysiadaj.
Co się dzieje?
Sąsiedzi słyszeli krzyki kobiety. Zdaje się, że to jakaś bójka.
Mój Boże.
Sprawdzę numer 26. Zgłoś to.
Dokąd jedziemy?
Do więzienia federalnego.
Sam cię zabiorę.
Myślisz o tych, których zabiłeś? Jak mój syn?
Czy było ich za wielu, by pamiętać?
Myślę o swojej siostrze.
Powinieneś to odebrać.
Albo i nie.
- Mills. - Bryan! Pomóż mi!
Mają mnie!
Jeśli ona umrze, ty też.
Jak umrę, zobaczę syna.
Odwołaj to wszystko.
Chcesz, żeby i ona umarła?
Jak cię puszczę, ona i tak zginie.
Rozumiem, że możesz tak myśleć.
Że moja śmierć więcej dla ciebie znaczy niż jej życie.
Jak długo ja żyję, ona też.
To moje nowe ubezpieczenie na życie.
Zabierz swój telefon. Przyda ci się.
Niedługo pogadamy.
Tekst polski: Roman Czarny